Into the wild

Lange dunne armen in de diepe zakken van zijn nét te korte spijkerbroek. De blik iets naar beneden gericht. Het is een beetje guur, maar een waterig februari-zonnetje schijnt over het modderige pad. Ik wijs ‘m op de bijzondere kleuren van de jonge berkenboompjes: “Kijk, ik heb er een foto van gemaakt.” “Mooi”, zegt hij kort. En met grote passen loopt hij van mij vandaan.

Na dagen van onophoudelijke regen moest ik een frisse neus halen. “Kom op jongens, we gaan uilen zoeken”, probeerde ik enthousiast. “En dan nemen we warme chocolademelk mee”, vulde manlief mij aan. “En wafels.” Er klonk enig gemor vanaf de bank: “Moet dat echt? Ik ga alleen mee, als hij ook mee gaat”, met een vinger wijzend naar broerlief. “Doe nou maar, jullie zitten al de halve dag voor de televisie. De draden van je rafelige badjas hebben ook een pauze nodig. Echt, kom nou maar”, probeerde ik vasthoudend. En tegelijkertijd hoorde ik mijn eigen ouders praten, toen ik zelf een lange slungel was.

Soms als ik m’n mond open doe om iets te zeggen, hoor ik mijn eigen moeder praten (Mamadesk)

Na enige overredingskracht sjokten de knullen naar boven om zich aan te kleden. Met trage bewegingen strikten ze hun veters. “Jij mag wel voorin zitten”, zei ik tegen het lange eind. Misschien dat het hielp. Het kost wat moeite om die pubers in beweging te krijgen, maar ergens weet ik dat ze het nog best leuk vinden om de natuur in te gaan, als we er eenmaal zijn. Tenslotte keek oudste zoon niet voor niets minstens drie keer naar de film Into the Wild

Wandelen met pubers“Weet u in welke boom de uilen zitten?” Een groepje fotografen keek ons een beetje verward aan. Nee, die dag hadden ze de opdracht om een Duitse herder te fotograferen. Onder een lege boom. Dan maar weer door, langs het volgende ven. Een stel hooglanders keek ons onverstoord aan. De zon brak door, de puntige schouders ontspanden zich. Zoon stond af en toe stil. Keek op z’n telefoon. Staat hij nu de godganse tijd te whatsappen? Potverdorie, stop dat ding nou eens gewoon in je zak. Aan het eind van elk zandpad wachtte hij op me. Zo liepen we zij aan zij het hele ven rond. Opeens legt hij mij het uit: “Ik maak foto’s van de bomen. Goed materiaal voor de tekenles. Ik heb ook zo’n modderpad met water op de foto. Dat is echt kapot moeilijk om na te tekenen.” Een kleine glimlach nestelt zich in mijn mondhoeken. Het valt best mee, zo’n wandeling met pubers.

We wandelden in Boswachterij Dorst, een afwisselend natuurgebied bij Breda, met een mooie kudde Hooglanders. Helaas hebben we de uilen die er zouden zitten nog niet gevonden…

Advertenties

Gezond bezig

1-_DSC0206 “Mam, zit je nu alweer je eten te fotograferen?!” riep mijn oudste puberzoon laatst. Tja, eigenlijk is het wel een beetje raar wat we met zijn allen doen. Als ik Instagram ’s morgens bekijk, wordt ik begroet door bakjes fruit, koppen koffie en hardloopschoenen. We laten met z’n allen maar wat graag zien hoe goed we bezig zijn. Goed bezig jij, thumbs up! Mijn zoon vindt het klinkklare onzin, al dat gepost van bordjes salade en lekkere baksels. En stiekem vind ik dat hij wel een beetje gelijk heeft. Want als ik ’s avonds mij te buiten ga aan een zak chips en een Belgisch biertje, zet ik dat niet op social media. Dat hoort niet, laten zien dat je je ‘vol stopt’ met nutteloze calorieën. De trend is om je gezonde leefstijl te profileren.

Vandaag las ik dat Google een app ontwikkelt waarmee je precies kunt aflezen hoeveel calorieën er op je bord liggen. Aan de hand van een simpele foto kan de app Im2calories je voedsel herkennen. Eén druk op de knop en je weet hoe het ervoor staat met je dieet. Google hoopt hiermee mensen meer bewust te maken van de calorieën die ze opnemen. In eerste instantie klinkt het handig, maar ik ben er niet zo happig op om met Google te delen wat ik eet. Voordat je het door hebt, worden je gegevens gekoppeld aan alle andere big data die er van je opgeslagen worden. Bij Google zit er altijd een addertje onder het gras. Als Google ziet dat je je te buiten bent gegaan aan een portie patat, krijg je de volgende dag vast een advertentie voor afslankprodukten voorgeschoteld. En we weten allemaal wel dat elk pondje door het mondje gaat.

Ik denk dat het gezond is als we met zijn allen vooral genieten van het eten. Zonder foto’s of slimme app, maar met je gezin en vrienden. Lekker samen koken met verse producten, de tijd nemen om gezellig aan tafel te zitten en bij te praten. Je kinderen leren hoe je lekker en gezond kan koken, zodat ze de waarde inzien van een gezonde maaltijd. Ze leren dat het niet handig is om elke dag pizza, patat of pannenkoeken te eten. Dan ben je goed bezig en kun je prima zonder slimme app.