Banen stapelen

Dat was me een weekje wel, met die stapelbanen van mij. Want behalve (moestuin)moeder ben ik in loondienst bij een woonzorgcentrum, werk ik als freelance tekstschrijfster en sinds kort ook als fotograaf (hoewel ik ’t nog vreemd vind om dat hardop te zeggen…). Je begrijpt dat bloggen over mijn moestuin er een beetje bij inschiet. Want naast die stapelbanen en wasjes draaien, moet er ook geschoffeld, geplant en gezaaid worden. Gelukkig doet dat ook veel goed. Zonder moestuin zou ik al die ballen misschien niet eens in de lucht kunnen houden. Maar omdat ik de laatste tijd ook nog eens meer ben gaan sporten, heeft mijn energiepijl deze week recordhoogten bereikt en vloog ik door al mijn activiteiten heen.

Banen stapelen is iets van de laatste jaren. Steeds meer mensen werken bij meerdere werkgevers of werken naast hun baan in loondienst een paar uur als zzp-er erbij. Soms uit bittere noodzaak, maar vaak ook omdat ze dan doen wat ze leuk vinden. Volgens de cijfers van het Sociaal Cultureel Planbureau (2014) hebben zo’n 500.000 Nederlanders twee banen (combinatiebanen) of combineren ze het werk in een eigen bedrijf met een baan in loondienst (hybride banen). Ondertussen zijn het er vast nog meer. Zolang het je eigen keuze kan zijn, is daar denk ik niks mis mee, maar het wordt een ander verhaal als je het moet doen om je hoofd – en dat van je gezin – boven water moet houden.

Bij mij vloeiden mijn freelance werkzaamheden ook voort uit mijn hobby’s, waardoor het vaak niet voelt als werken. Het biedt mij dan ook veel voordelen: ik heb veel afwisseling, toch een vast salaris in loondienst en de vrijheid om mijn werk en uren zelf in te delen. De keerzijde is ook dat je bijna nooit echt het gevoel hebt om vrij te zijn. Nog even wat foto’s bewerken, nog een paar mailboxen nalopen voordat het weekend is. Je moet er zelf de rem op kunnen zetten, wat mij de ene dag beter lukt dan de andere. Maar het geeft mij wel de mogelijkheid om in alle vroegte eerst een uurtje te schoffelen voordat ik achter mijn computer kruip. En dat is echt heerlijk!

Voor nu moeten jullie het doen met slechts een foto van mijn moestuin. Als er een klein dipje in mijn werk zit, dan stort ik mij weer op mijn blog! Fijn weekend!

© Susan Lambeck

 

Advertenties

Spullen-tsunami

Vorig jaar was ik in China, het land waar steeds meer van onze goedkope spullen vandaan komen. Ik keek mijn ogen uit in de winkels: hoeveel plastic, glimmende en felgekleurde artikelen konden mijn ogen aan? Maar ook wij gingen overstag en gingen naar huis met goedkope Allstars, powerbanks en Bose speakers.

We draaien onze eigen economie de nek om, met onze wekelijkse gang naar goedkope winkels als Action, Xenos en Big Bazaar, zo luidde gisteren de boodschap in het nieuwe VPRO-programma Prijsvechter. Een onophoudelijke stroom aan snuisterijen bevolkt de Nederlandse vensterbanken. Een mevrouw in het programma liet trots haar gezellige interieur zien, bomvol houten hartjes, planken met spreuken, kandelaars en kussentjes. Zonder de Action zou ze niet rond kunnen komen. Een spullen-tsunami was het.

Tegelijkertijd is er een groep minimalisten die druk bezig is met ontspullen. Does it spark joy? Nee? Dan weg ermee. Vanmorgen las ik dat er steeds meer kringloopwinkels bij komen in ons land. Niet zo verwonderlijk, want ergens moet die stroom aan gezellige, overbodige spullen weer naartoe. Mensen willen iets nieuws of een leger huis. Maar als die leuke waxinelichthouders nieuw in de winkel al spotgoedkoop zijn, kopen mensen het dan nog bij de kringloopwinkel? En wat gebeurt er dan met alles wat uiteindelijk door niemand meer gekocht wordt?

Fotograaf Michael Wong kreeg internationale roem met zijn foto’s van Chinese speelgoedfabrieken. Ik ben een groot fan van zijn werk. Chinezen maken ellenlange dagen om tegen een uurloon van anderhalve euro goedkoop speelgoed te maken. Met de kaarsenhouders en kussenhoesjes gaat het vast niet veel beter. De kringloop van goedkope spullen buitelt eerst als een tsunami onze huiskamers binnen, om via de kringloopwinkels en de vuilnisbak ons weer te verlaten. Op naar de afvalberg.

De Chinese powerbank die we op vakantie kochten, is al overleden, de goedkope Allstars zitten inmiddels met lijm aan elkaar en de speaker is in de la beland. Alleen de Chinese krijger houdt z’n hoofd nog geheven. De enige winnaar van deze spullenkringloop is de Chinese economie.

© Susan Lambeck

Souvenirs uit China, Rusland en, oeps, de Xenos!