Banen stapelen

Dat was me een weekje wel, met die stapelbanen van mij. Want behalve (moestuin)moeder ben ik in loondienst bij een woonzorgcentrum, werk ik als freelance tekstschrijfster en sinds kort ook als fotograaf (hoewel ik ’t nog vreemd vind om dat hardop te zeggen…). Je begrijpt dat bloggen over mijn moestuin er een beetje bij inschiet. Want naast die stapelbanen en wasjes draaien, moet er ook geschoffeld, geplant en gezaaid worden. Gelukkig doet dat ook veel goed. Zonder moestuin zou ik al die ballen misschien niet eens in de lucht kunnen houden. Maar omdat ik de laatste tijd ook nog eens meer ben gaan sporten, heeft mijn energiepijl deze week recordhoogten bereikt en vloog ik door al mijn activiteiten heen.

Banen stapelen is iets van de laatste jaren. Steeds meer mensen werken bij meerdere werkgevers of werken naast hun baan in loondienst een paar uur als zzp-er erbij. Soms uit bittere noodzaak, maar vaak ook omdat ze dan doen wat ze leuk vinden. Volgens de cijfers van het Sociaal Cultureel Planbureau (2014) hebben zo’n 500.000 Nederlanders twee banen (combinatiebanen) of combineren ze het werk in een eigen bedrijf met een baan in loondienst (hybride banen). Ondertussen zijn het er vast nog meer. Zolang het je eigen keuze kan zijn, is daar denk ik niks mis mee, maar het wordt een ander verhaal als je het moet doen om je hoofd – en dat van je gezin – boven water moet houden.

Bij mij vloeiden mijn freelance werkzaamheden ook voort uit mijn hobby’s, waardoor het vaak niet voelt als werken. Het biedt mij dan ook veel voordelen: ik heb veel afwisseling, toch een vast salaris in loondienst en de vrijheid om mijn werk en uren zelf in te delen. De keerzijde is ook dat je bijna nooit echt het gevoel hebt om vrij te zijn. Nog even wat foto’s bewerken, nog een paar mailboxen nalopen voordat het weekend is. Je moet er zelf de rem op kunnen zetten, wat mij de ene dag beter lukt dan de andere. Maar het geeft mij wel de mogelijkheid om in alle vroegte eerst een uurtje te schoffelen voordat ik achter mijn computer kruip. En dat is echt heerlijk!

Voor nu moeten jullie het doen met slechts een foto van mijn moestuin. Als er een klein dipje in mijn werk zit, dan stort ik mij weer op mijn blog! Fijn weekend!

© Susan Lambeck

 

Advertenties

De omgekeerde werkweek

Handschoenen in de kasIn de afgelopen jaren heb ik mezelf met enige regelmaat afgevraagd wat ik nog wilde bereiken in mijn werkzame leven. Wat is mijn ambitie? Wil ik nog een opleiding volgen? Mezelf ontwikkelen tot een ander beroep? Ik bleef maar een beetje rondtollen in mijn eigen gedachten en wist het niet zo goed meer. Hoewel ik er nu nog niet precies uit ben, ben ik wel een stap verder gekomen. Zeker na het lezen van het boek De omgekeerde werkweek. (Het boek is alweer twee jaar geleden verschenen, maar ik had er nu pas tijd voor…)

Op de cover van De omgekeerde werkweek pronkt de aantrekkelijke subtitel: 2 dagen werken, 5 dagen weekend. Ik volg schrijver Gerhard Hormann al wat langer en dit is niet het eerste boek dat ik van hem las. Ik weet dus ongeveer hoe hij tot die zogenaamde omgekeerde werkweek is gekomen: door stevig te consuminderen, of zeg maar gerust te besparen. Geen dure vakanties, geen geldverslindende auto en geen nieuwe kleren. Door de broekriem letterlijk aan te trekken loste Hormann een groot deel van zijn hypotheek af en werken hij en z’n vrouw nog ongeveer twee dagen per week. Een utopie of echt mogelijk, dat hangt natuurlijk van ieders situatie af.

Het boek leest als een trein en bevat veel meer dan de discussie over de gemiddelde werkweek of het bestedingspatroon van Hormann. Een van de passages die mij als parttime werkende vrouw aansprak, is die over het financieel zelfstandig zijn. Sinds ik in mijn carrière overspannen werd, mijn baan verloor en daardoor ging twijfelen aan mezelf, heb ik er namelijk bewust voor gekozen om minder te werken. Ik kan simpelweg het moordende tempo niet meer aan. Maar als ik zeg dat ik slechts tien uur in loondienst werk, krijg ik toch wel eens wat meewarige blikken toegeworpen (of denk ik ze te ontvangen?). Ik hoor mezelf keer op keer uitleggen waarom ik deze keuzes maak. “Maar ik werk ook nog freelance hoor, en ik heb een grote moestuin…”

Inderdaad, ik ben niet financieel zelfstandig, maar moet dat dan? Zoals Hormann zegt is de kans op een scheiding misschien wel veel kleiner als een van de partners wat minder werkt, of zelfs beiden! Zo houdt je immers tijd en energie over om in je gelukkige relatie te stoppen. Een gedachte om eens te laten bezinken.

Terug naar het woord waarmee ik begon: ambitie. Ik kan nu met meer overtuiging zeggen dat ik voor die korte werkweek kies, waarnaast ik mezelf als evenwichtig mens verder kan blijven ontwikkelen. In mijn werk, maar ook in mijn hobby’s, relatie en vriendschappen. Door er voor vrienden en familie te zijn. Zo streng als Hormann zijn huishoudpotje bewaakt, ben ik niet. Maar voor die omgekeerde werkweek kan ik een heleboel laten en krijg ik er een onbetaalbare rust voor terug!

Dit is geen gesponsorde content, ik ben echt fan van dit boek!