Ode aan de moestuin

on

Deze week kwam ik erachter dat ik mijn moestuin meer had gemist dan ik zelf door had. In de winter zijn mijn bezoekjes aan de volkstuin kort. Vaak alleen maar om even wat vers groen te oogsten. Tot ik deze week de zon zag schijnen, mijn gezin in een post-carnavals-pose op de bank zag liggen en op mijn fiets sprong om naar de moestuin te vertrekken. Ik zat heerlijk in de kas te rommelen bij 25 graden, telde met enige schrik alle molshopen, trok een tas vol mooie prei uit de grond en zag de eerste krokussen fier in de zon staan. Na afloop fietste ik tevreden met een leeg hoofd en een frisse neus naar huis.

Dat de moestuin zorgt voor rust, frisse lucht, beweging en plezier zullen veel mensen met mij ervaren. Zo ook filosoof Damon Young, oprichter van de School of Life en schrijver van het boek Filosoferen in de tuin. Hierin beschrijft hij hoe door de eeuwen heen schrijvers, filosofen en dichters in tuinen en parken tot inzicht komen, “alsof ook in hun hoofd het onkruid wordt weggeschoffeld en de gedachten tot bloei kunnen komen.” Je kunt nog zo opgaan in je werk en de doelen die je wilt halen in je leven, op het moment dat je je handen in de grond steekt, lijkt alles even weg te vallen. Werken in de tuin is relativerend en het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat je doet. Alles is goed en de natuur overwint toch altijd weer. Na jaren moestuinieren weet ik inmiddels dat niet alle planten uitgroeien tot een mooie oogst. En dat het onkruid welig groeit als ik mijn kont heb gekeerd. Eerst kwam ik mijzelf daarin flink tegen: met mijn zucht naar perfectie moest ook mijn tuin netjes zijn, met mooie rechte rijtjes en zonder onkruid. Maar de natuur neemt de dingen zoals ze zijn, en ik zelf ben dat ook steeds meer gaan doen.

“We zijn zo graag buiten in de natuur, omdat ze geen oordeel over ons heeft”, zo citeert Young de beroemde Duitse filosoof Nietzsche. Ook voor hem was werken in de tuin bevrijdend: “In de tuin kun je je authentieke zelf zijn, zonder ijdelheid en ego, zonder publiek.” Inderdaad, niets is zo heerlijk als in een oude spijkerbroek, zonder opsmuk in de tuin te keer te gaan! Het is precies de plek waar ik helemaal mezelf ben. Kan reflecteren op de dag, op wie ik ben en wat ik nodig heb. Het zet mij altijd weer met beide benen op de grond als ik twijfel of ik de juiste keuzes maak. Diep in mijn hart weet ik het namelijk wel: veel meer dan die moestuin, heb ik niet nodig!

Ik las over het boek Filosoferen in de tuin in een oude Happinez. De bovenstaande citaten komen uit dat artikel. Het boek staat inmiddels op mijn verlanglijstje!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s