De omgekeerde werkweek


Kilchurn castle 001
Lekker wandelen met mijn gezin naar Kilchurn Castle in Schotland. Van zulke momenten word ik het gelukkigst!

In de afgelopen jaren heb ik mezelf met enige regelmaat afgevraagd wat ik nog wilde bereiken in mijn werkzame leven. Wat is mijn ambitie? Wil ik nog een opleiding volgen? Mezelf ontwikkelen tot een ander beroep? Ik bleef maar een beetje rondtollen in mijn eigen gedachten en wist het niet zo goed meer. Hoewel ik er nu nog niet precies uit ben, ben ik wel een stap verder gekomen. Zeker na het lezen van het boek De omgekeerde werkweek. (Het boek is alweer twee jaar geleden verschenen, maar ik had er nu pas tijd voor…)

Op de cover van De omgekeerde werkweek pronkt de aantrekkelijke subtitel: 2 dagen werken, 5 dagen weekend. Ik volg schrijver Gerhard Hormann al wat langer en dit is niet het eerste boek dat ik van hem las. Ik weet dus ongeveer hoe hij tot die zogenaamde omgekeerde werkweek is gekomen: door stevig te consuminderen, of zeg maar gerust te besparen. Geen dure vakanties, geen geldverslindende auto en geen nieuwe kleren. Door de broekriem letterlijk aan te trekken lostte Hormann een groot deel van zijn hypotheek af en werken hij en z’n vrouw nog ongeveer twee dagen per week. Een utopie of echt mogelijk, dat hangt natuurlijk van ieders situatie af.

Het boek leest als een trein en bevat veel meer dan de discussie over de gemiddelde werkweek of het bestedingspatroon van Hormann. Een van de passages die mij als parttime werkende vrouw aansprak, is die over het financieel zelfstandig zijn. Sinds ik in mijn carrière overspannen werd, mijn baan verloor en daardoor ging twijfelen aan mezelf, heb ik er namelijk bewust voor gekozen om minder te werken. Ik kan simpelweg het moordende tempo niet meer aan. Maar als ik zeg dat ik slechts tien uur in loondienst werk, krijg ik toch wel eens wat meewarige blikken toegeworpen (of denk ik ze te ontvangen?). Ik hoor mezelf keer op keer uitleggen waarom ik deze keuzes maak. “Maar ik werk ook nog freelance hoor, en ik heb een grote moestuin…”

Inderdaad, ik ben niet financieel zelfstandig, maar moet dat dan? Zoals Hormann zegt is de kans op een scheiding misschien wel veel kleiner als een van de partners wat minder werkt, of zelfs beiden! Zo houd je immers tijd en energie over om in je gelukkige relatie te stoppen. Een gedachte om eens te laten bezinken.

Terug naar het woord waarmee ik begon: ambitie. Ik kan nu met meer overtuiging zeggen dat ik voor die korte werkweek kies, waarnaast ik mezelf als evenwichtig mens verder kan blijven ontwikkelen. In mijn werk, maar ook in mijn hobby’s, relatie en vriendschappen. Door er voor vrienden en familie te zijn. Zo streng als Hormann zijn huishoudpotje bewaakt, ben ik niet. Maar voor die omgekeerde werkweek kan ik een heleboel laten en krijg ik er een onbetaalbare rust voor terug!

Dit is geen gesponsorde content, ik ben echt fan van dit boek!

 

Advertenties

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. patrick gorra schreef:

    Chapeau ! Kiezen voor minder werken is kiezen voor geluk. En dat financieel afhankelijk zijn … dat is een term die uitgevonden werd tijdens de gouden jaren om IEDEREEN te doen werken tot ze erbij vallen. Een prachtig boek die ik je ook zou aanbevelen is : “Hou het klein” van EF schumacher. (Een economische studie waarbij de mens weer meetelt uit 1973 (!)

  2. Katja Van Impe schreef:

    Ik juich het alleen maar toe.
    Nu kan ik nog niet stoppen met het 5 dagen werkweek.
    Maar volgend schooljaar of wanneer ik dichter bij huis iets tegenkom….zal ik niet twijfelen.
    Tijd voor jezelf, je partner, je kinderen…voor je hobby’s…brengt RUST in je hoofd.
    En…dat heb ik nodig!

    Instagram:katjassimplylife

    1. susanlambeck schreef:

      Bij mij is er natuurlijk ook heel wat aan vooraf gegaan. Maar als je daar nu al naartoe leeft, gaat ook jouw kans wel komen!

  3. geertruurzaam schreef:

    Wat ben ik blij met je alinea over de financiële onafhankelijkheid en dat de kans op scheiden misschien wel kleiner is door tijd te hebben voor elkaar!!
    Mijn man werkt mee dan voltijds, ik ben momenteel thuis met de 4(!) kinderen. Voor ons is dit goed, ik beschouw het als een luxe dat we dit kunnen doen. Maar vaak krijg ik inderdaad bezorgde vragen wat als er iets gebeurt? Wat als we gaan scheiden? Wat als… wat als…?
    Tja, of ‘wat als’ gaat komen weet ik niet, maar ik weet wel dat we NU kleine kinderen hebben waar ik zelf voor wil zorgen. En ‘wat als’ ik later eens zou gaan werken?

    1. susanlambeck schreef:

      Mooi gesproken! En bij ‘wat als’ volgt er met enige creativiteit vast wel een oplossing! Geniet ervan! (Als ik alleen kom te staan, verhuur ik de zolder of zo, doe de auto weg en zet mijn moestuin propvol groenten ;))

  4. anitawillems schreef:

    Wat grappig. Ik ben geloof ik al een paar keer eerder op jouw site terecht gekomen. Ik was op zoek naar informatie over de kikkererwt, of deze wel op grote schaal in Nederland of Europa verbouwd wordt. Of dat de kikkererwten die in onze winkels liggen allemaal ver weg verbouwd worden. En of dat duurzamer/betere keus is dan het stuk biologisch vlees dat ik haal bij de plaatselijke boer. Van die dingen waar ik over nadenk.
    En toen las ik deze blogpost van je. Precies waar ik laatst over geschreven heb. Het ene gaat over mijn visie op wat Het Ideaal is tussen Thuisblijfmoeder versus Werkende Moeder http://anitasdagboek.blogspot.nl/2018/02/thuisblijfmoeder-versus-werkende-moeder.html
    Daarna schreef ik nog een antwoord daarop; over wat goeie redenen kunnen zijn om toch te gaan werken (en dan bedoel ik niet ‘omdat ik dan een betere moeder ben’) . http://anitasdagboek.blogspot.nl/2018/03/goeie-redenen-om-toch-buitenshuis-te.html
    Hopelijk neem je het me niet kwalijk dat ik je deze linkjes stuur; ze zijn bedoeld omdat ik zie dat je over dezelfde dingen nadenkt. Niet om mijn eigen blog te pluggen.
    Hartelijke groet,
    Anita

    1. susanlambeck schreef:

      Hallo Anita,
      Eerst maar eens over die kikkererwten: ik weet niet of ze op grote schaal in Nederland geteeld worden, maar ik denk het eigenlijk niet. Zelf telen is leuk, maar heel veel werk. Ik heb je blogposts gelezen over wel of niet werken en ik weet inmiddels wel dat ik niet fulltime thuis zou willen zijn. Het is precies wat je schrijft in je tweede post: sociale contacten, structuur, zekerheid en rust en ja, het inkomen is ook welkom. Ik heb mijn eigen blogpost er nog eens op nagelezen, want in de tijd kun je ergens weer anders of genuanceerder over gaan denken. Ik heb nog steeds een omgekeerde werkweek, maar ben inmiddels wel een opleiding gaan volgen – naast de baan in loondienst, freelance werk en de moestuin. En dat voelt beter dan verwacht! Ik heb ontdekt dat je nooit te oud bent om te leren, dat je plezier kunt hebben in een hele dag in de schoolbanken zitten en dat je je trots kunt voelen over de nieuwe vaardigheden die je hebt geleerd. Omdat mijn kinderen bovendien nu een heel stuk zelfstandiger zijn (14 en 19, hoera!), lukt het mij nu veel beter om alle ballen in de lucht te houden, er niet ongelukkig van te worden als er een keer een bal valt of soms een dagje een paar ballen in de mand te laten liggen.

      Hartelijke groet, Susan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s