Volkstuinleed

on

Je kunt er niet om heen: onze Nederlandse zomers zijn tegenwoordig nat en kil. Terwijl ik hier binnen achter de computer zit, striemt de regen tegen de ramen. Bleh! Vliegt de temperatuur in het voorjaar omhoog naar tropische waarden, in juli moeten we het doen met een schrale 18 graden. Het resultaat in mijn moestuin: zompige aardbeien, miezerige courgetteplanten en rode kolen met hagelschade, tenminste, daar lijkt het op. De stemming in de volkstuin ligt ook al bijna beneden het vriespunt. Waar doen we het voor? En houdt dat onkruid nou nooit op met groeien? Tot overmaat van ramp waren ook nog eens al mijn rode aalbessen gejat! Niet door vogels, maar vermoedelijk door mensenhanden.

‘Je bent hartstikke goed bezig’, zei manlief gelukkig eerder deze week. Ik kon wel wat peptalk gebruiken, terwijl ik de eerste vroege aardappels stond te wassen. Je eigen groente kweken is gewoon een harde strijd tegen onkruid, vogels, slakken, luizen en moestuindieven. Met een glas wijn mijmerden we een beetje over de toekomst. Wat zijn onze dromen? Wat kunnen we gaan doen als de kinderen de deur uit zijn? En als onze hypotheek is afbetaald? In het tempo waarin ons leven zich ontwikkeld, zijn dat realistische vragen. De meest idyllische dromen kwamen voorbij: een huisje in het buitengebied, met een grote knutselschuur (voor een eigen mini-bierbrouwerij!) en natuurlijk een moestuin aan huis. Reizen of wonen in het buitenland, rondtrekken met een camper of wonen in een Tiny House? Zouden we dat aandurven? Zelfvoorzienend leven en eigen baas zijn, het liefst in een lekker klimaat, dat leek ons wel wat…

Tja, voorlopig zijn het nog toekomstdromen, maar als we een portie lef kunnen vinden zou het mogelijk kunnen zijn. Ik zou in ieder geval overal ter wereld mijn eigen groenten kunnen verbouwen, want in de afgelopen jaren heb ik ongemerkt er toch heel veel over geleerd. Door even romantisch te mijmeren over de toekomst was ik al het moestuinleed op slag vergeten. De verse onbespoten bieten, aardappels en peultjes smaakten opeens nog lekkerder!

© Susan Lambeck

Advertenties

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. vertellis schreef:

    Al dat water in de moestuin is om moedeloos van te worden. Een kasje of tunnel is dan wel weer goed voor je humeur in ons nieuwe natte klimaat. En een groter deel van de tuin gebruiken voor sier hielp bij mij ook. De ‘moes’ levert toch meer tegenvallers op.
    Erg grappig deze post te lezen, het is herkenbaar in alle opzichten: Bouwjaar 1969, 2 opgroeiende zoons, in bezit van een camper en dromend over een buitenhuisje. Het is alsof ik mijn eigen gedachten lees..ik mis alleen de labradoodle nog!

    1. susanlambeck schreef:

      Leuk dat we zoveel overeenkomsten hebben. Nee, geen hond en camper hier, maar een kat, twee bejaarde kippen en een oude Jaguar 🙂

  2. Bert schreef:

    Ik zag je op tv harken in je volkstuin.
    Misschien kan deze lezing je helpen in de strijd tegen slakken

    1. susanlambeck schreef:

      Dankjewel Bert! De video bewaar ik voor een lange winteravond, want weet je wat je allemaal in 1h15 kunt doen in de moestuin?! En gelukkig heb ik nauwelijks last van slakken 🙂

      1. Bert schreef:

        Hallo moestuinmoeder
        Je kan het bewaren maar je doet jezelf te kort. Het gaat nl. over meer dan slakken dat las ik toevallig in je blog. Het gaat meer over hoe je meer opbrengst kan krijgen met minder inspanning. Bert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s