Opa’s huis

on

“Weet je wat ik vannacht heb gedroomd?” vraagt mijn opa aan me. “Ik won de loterij! Met een miljoen kocht ik dit hele gebouw en de garageboxen hieronder. Ik liet er een lift in zetten, waardoor ik hier nooit meer weg hoef.” We genieten samen van het prachtige groene uitzicht vanuit de keuken. Mijn man zet de gele rozen in een vaas. Opa giet water op het koffiefilter. We eten samen een stukje rijstevlaai.

Opa vierluik huisOpa woont al 52 jaar aan de rand van Amsterdam. Zijn stad, zijn huis. Aan alle muren hangen herinneringen, een groot deel van zijn leven heeft zich afgespeeld in dit huis. Een tegel van de vakbond, buttons van de PvdA en vlaggetjes uit de vele landen die hij met oma bezocht, hangen gemoedelijk naast elkaar. Souvenirs uit Alaska, Canada, Israël en Marokko. Een kleine greep uit de reeks landen die hij vanaf de jaren zestig heeft doorkruist. Net terug uit Afrika maakt hij nu alweer plannen voor een cruise naar Zuid-Amerika. Knutselwerkjes van zijn kleinkinderen. Ik herken een borduurwerkje van mezelf. Dat moet er al minstens veertig jaar hangen. En foto’s natuurlijk. Naast de foto van oma staat een vers bosje fresia’s, waarvoor opa elke week naar Osdorp loopt. Heen en terug anderhalf uur.

Ooit zullen al deze souvenirs en herinneringen verloren gaan. Ooit moeten we afscheid nemen van dit huis. Met de steile trappen en de wc boven. “Het gaat nog prima”, zegt opa. “Maar met mijn handen aan de leuning hoor, want los durf ik niet meer.” Ik ben trots op mijn opa, die dit jaar precies twee keer zo oud is als ik. Zo vol van leven en plannen, en lekker eigenwijs. Vroeger begreep ik niet waarom ze nou nooit een nieuwe bank kochten. Nu snap ik dat zuinige gedrag wel, ik geef mijn geld ook liever uit aan een verre reis dan aan spullen. Misschien heb ik die groene vingers ook wel van hem, denk ik, als ik alle potjes en stekjes op zijn vensterbank bekijk. Lijken we toch meer op elkaar dan ik ooit had gedacht!

Opa zwaait ons uit als we weg rijden. Vroeger rende hij dan snel naar het andere raam om nog een keer te zwaaien. Dat lukt niet meer. Mijn opa is 94 jaar.

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Prachtig stukje! Bedankt voor het delen.

  2. Haak en Pen schreef:

    Wat heb je dit mooi beschreven, hoe herkenbaar, mijn vader is 92 geworden. Koester hem zolang hij nog in goede gezondheid bij jullie is
    Met warme groet Manon

  3. mamakiekie schreef:

    Heel mooi! Hoe een huis echt geschiedenis vertellen kan he!

    1. susanlambeck schreef:

      Ja zeker! En dat je dat opeens beseft…

  4. Zo mooi en herkenbaar. Je koestert de mooie momenten en maakt nog lekker leuke momenten bij 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s