Into the wild


Lange dunne armen in de diepe zakken van zijn nét te korte spijkerbroek. De blik iets naar beneden gericht. Het is een beetje guur, maar een waterig februari-zonnetje schijnt over het modderige pad. Ik wijs ‘m op de bijzondere kleuren van de jonge berkenboompjes: “Kijk, ik heb er een foto van gemaakt.” “Mooi”, zegt hij kort. En met grote passen loopt hij van mij vandaan.

Na dagen van onophoudelijke regen moest ik een frisse neus halen. “Kom op jongens, we gaan uilen zoeken”, probeerde ik enthousiast. “En dan nemen we warme chocolademelk mee”, vulde manlief mij aan. “En wafels.” Er klonk enig gemor vanaf de bank: “Moet dat echt? Ik ga alleen mee, als hij ook mee gaat”, met een vinger wijzend naar broerlief. “Doe nou maar, jullie zitten al de halve dag voor de televisie. De draden van je rafelige badjas hebben ook een pauze nodig. Echt, kom nou maar”, probeerde ik vasthoudend. En tegelijkertijd hoorde ik mijn eigen ouders praten, toen ik zelf een lange slungel was.

Soms als ik m’n mond open doe om iets te zeggen, hoor ik mijn eigen moeder praten (Mamadesk)

Na enige overredingskracht sjokten de knullen naar boven om zich aan te kleden. Met trage bewegingen strikten ze hun veters. “Jij mag wel voorin zitten”, zei ik tegen het lange eind. Misschien dat het hielp. Het kost wat moeite om die pubers in beweging te krijgen, maar ergens weet ik dat ze het nog best leuk vinden om de natuur in te gaan, als we er eenmaal zijn. Tenslotte keek oudste zoon niet voor niets minstens drie keer naar de film Into the Wild

Wandelen met pubers“Weet u in welke boom de uilen zitten?” Een groepje fotografen keek ons een beetje verward aan. Nee, die dag hadden ze de opdracht om een Duitse herder te fotograferen. Onder een lege boom. Dan maar weer door, langs het volgende ven. Een stel hooglanders keek ons onverstoord aan. De zon brak door, de puntige schouders ontspanden zich. Zoon stond af en toe stil. Keek op z’n telefoon. Staat hij nu de godganse tijd te whatsappen? Potverdorie, stop dat ding nou eens gewoon in je zak. Aan het eind van elk zandpad wachtte hij op me. Zo liepen we zij aan zij het hele ven rond. Opeens legt hij mij het uit: “Ik maak foto’s van de bomen. Goed materiaal voor de tekenles. Ik heb ook zo’n modderpad met water op de foto. Dat is echt kapot moeilijk om na te tekenen.” Een kleine glimlach nestelt zich in mijn mondhoeken. Het valt best mee, zo’n wandeling met pubers.

We wandelden in Boswachterij Dorst, een afwisselend natuurgebied bij Breda, met een mooie kudde Hooglanders. Helaas hebben we de uilen die er zouden zitten nog niet gevonden…

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Heidi schreef:

    Heel herkenbaar….

  2. Cissy schreef:

    Inderdaad, Heidi, heel herkenbaar. Zowel de situatie als de puber. Zo hebben wij gisteren met onze eigen puber een rondje Galderse meren tegen de wind in gehangen. Rode neus en glanzende ogen bewezen dat puberlief het achteraf best oke vond.

    1. susanlambeck schreef:

      Ja, de knullen genieten op hun eigen manier ook van de natuur! Overigens ligt er geen enkele geocach in Boswachterij Dorst, anders hadden we dat natuurlijk als publiekstrekker (lees pubertrekker) meegepakt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s