Funshoppen


wpid-img_20141227_145028.jpg‘De klassieke winkel communiceert helemaal niet’, zo las ik in een artikel. Winkelpersoneel zou klanten actief moeten vragen naar hun koopgedrag, hun wensen, hun e-mailadres. Vergelijkbaar met een webshop dus, waar ik eerst mijn hele hebben en houwen in moet vullen om iets te bestellen. Stel je voor, je stapt de drempel over van je favoriete boetiek en je krijgt meteen een vragenvuur op je af. Ik zou rechtsomkeert maken.

Twee weken geleden ging ik een middagje de stad in met een vriendin. We hadden elkaar al een tijdje niet meer gezien en we hadden allebei veel zin om lekker bij te praten, koffie te drinken en hier en daar wat winkeltjes in te lopen. In vakjargon heet dat funshoppen, want we gingen recreatief winkelen, zoals het woordenboek dit vertaalt. We hadden niet direct iets nodig, maar mocht er een leuk truitje in de rekken hangen, dan was het misschien wel mooi meegenomen voor de kerstdagen. We slenterden dus winkel in, winkel uit, iets wat ik bijna nooit meer doe. Vroeger was het inderdaad wel mijn wekelijkse tijdsbesteding. Als puber hobbelde ik met geduld drie kwartier met de streekbus naar Eindhoven om mij te verlekkeren aan de asymmetrische outfits bij Mac and Maggie. Ja, ik had serieus van die kleren aan!

Afgelopen zaterdag paste ik samen met vriendin K. een prachtig glanzend truitje, maar het zat niet als gegoten. Het voelde raar, de mouwen waren te kort. Met die te lange ledematen van mij komt het nogal eens voor dat iets mij niet goed staat. De winkeldames zijn daar nooit zo vatbaar voor, ze vinden altijd een oplossing. “Het staat superleuk als je er een colbertje over draagt. En dan deze sjaal erbij. En je kunt de mouwen best een beetje opstropen. Deze truitjes zijn op dit moment echt superpopulair! Kijk maar, ze staan in alle tijdschriften!” Maar ik wilde helemaal geen superpopulair truitje met te korte mouwen, dat bovendien iedereen al heeft. Hoezo, zijn de winkels niet communicatief?

We hielden het funshoppen na een uurtje of wat voor gezien. Ik kocht uiteindelijk een zwart vestje met lekker lange mouwen. En K. en ik kletsen nog een uurtje bij met een glaasje wijn en een schotel bitterballen. Niemand die vroeg of we er nog een kaasplank bij wilden. Of nog een glas van die ene populaire wijn, die iedereen drinkt. Of extra nootjes. Ik denk dat we het winkelen de volgende keer gewoon overslaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s