Spijt

on

rijstKen je dat, dat je dagenlang van top tot teen spijt voelt? Spijt van de keuzes die je hebt gemaakt, dingen die je hebt gedaan of juist dat je een kans niet met beide handen hebt aangegrepen? Spijt is een gevoel waar je weinig mee kunt, behalve jezelf voornemen om nooit, nooit, nooit meer te doen waarvan je nu met vallen en opstaan hebt geleerd. Zo zullen er heel wat mensen rondlopen met spijt dat ze hun school niet af hebben gemaakt, een te duur huis hebben gekocht of te lang zijn blijven hangen bij dezelfde werkgever. Op hun sterfbed schijnen mensen vooral spijt te hebben van te hard werken. Als ze hun leven over konden doen, zouden ze zich minder laten leiden door de keuzes van anderen en meer genieten van het leven. Nee, die gevoelens van onoverkomelijke wroeging heb ik gelukkig niet. Ik heb twee studies afgerond, leuke carrièrekansen aangegrepen en mijn huis staat in een groot stuwmeer in plaats van onder water. Ik heb hooguit spijt als ik iets te lang ben doorgezakt, te kleine schoenen hebt gekocht of teveel witte rijst heb gegeten, waardoor ik dagenlang met een opgeblazen buik rond sjok. Tot afgelopen zondag….

Goedgemutst begon ik aan mijn wekelijkse hardlooprondje door de polder. Startklaar op mijn flitsende hardloopschoenen was ik van plan om een kilometer of zeven te gaan rennen. Tot zover was alles in orde: goede schoenen aan (nooit op bezuinigen!), een warme sportbroek uit de Albert Heijn, aangevuld met shirtjes van de Aldi en sokken van de Action. Niks aan de hand, want op sommige zaken kun je heel goed besparen. Terwijl ik mijn handige hardloop-app instelde op mijn gloednieuwe smartphone, bedacht ik dat ik deze nergens in kwijt kon. Mijn goedkope broek had geen zakken en ik had – vrek als ik ben – geen hoesje bij de kostbare telefoon aangeschaft. En zeker niet zo’n armband voor om je bovenarm. Ach, ik hoor regelmatig dat meiden hun iPhone in hun beha stoppen als ze uitgaan. Wat een handige tip…!

Bezuinig nooit op handige accessoires en beschermhoesjes voor je telefoon. Dat weet ik nu. Een sportbeha is geen telefoonhouder. Zeker niet als er geen hoesje omheen zit. Na 40 minuten rennen was niet alleen ik, maar ook mijn dierbare mobiel nat gezweet. Het scherm was klam en werkte niet meer. Spijt heb ik, als haren op mijn hoofd. Het pijnlijke besef drong na enige tijd tot mij door. Door mijn ondoordachte gedrag moet ik misschien afscheid nemen van mijn 3-maanden jonge gadget. Hij zit nu 72 uur in een pot met rijst om uit te zweten. Ik weet al wat wij morgen eten. En buikpijn heb ik al!

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Fenna Achternaam schreef:

    Wanneer dit voor u zo’n groot “spijt” is, dan mag u in uw handjes knijpen. Ikzelf noem dit hooguit “zonde”.

  2. groenerdandeburen schreef:

    Het is niet grappig, je foon in een pot rijst, toch moest ik er erg om lachen 😉

  3. Anoniem schreef:

    Vergeet niet je foon te verwijderen voordat je de rijst kookt, Suus… 😉

  4. Anoniem schreef:

    O, “Anoniem” ben ik, Annemarie (je weet wel, van heel vroeger, NHTV!)

  5. Elisa schreef:

    weer wat geleerd 🙂

  6. Di Vanheuckelom schreef:

    ’t Lijkt dat ik nogal ‘chance’ heb in die dingen. Laatst mobieltje in vol bad gedonderd. Hem er weer uitgeplukt, eens goed mee geschud en bleef werken als tevoren. 😉
    (Onthou het truukje van de rijst wel, voor alle zekerheid);)

    1. susanlambeck schreef:

      Nou, dan heb je inderdaad meer geluk gehad dan ik!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s