Loslaten


moestuinEen paar weken geleden plukte ik nog een paar mierzoete aardbeien in de moestuin. Het zullen de laatsten zijn van dit jaar. Het drukste moestuinseizoen is voorbij. Er verschijnen steeds meer lege plekken in de tuinbedden. De bieten groeiden al langer niet veel verder meer. Het groeiseizoen is voorbij. Het stemt mij altijd een beetje triest. Het zit er weer op, het genieten van dagelijkse, verse oogst, de warme ochtendzon, kleurrijke vlinders, dikke hommels en brutale vogels.

Langzaamaan begin ik met het loslaten van mijn dagelijkse ritjes naar de moestuin.

Loslaten is iets waar ik nooit zo goed in ben, vooral niet als het iets is waar ik gelukkig van word. En nu alle bladeren vallen, lijkt het wel alsof iedereen het over loslaten heeft! Vrienden die verhuizen, een leuke baan die opgeheven wordt of afscheid nemen van een geweldig vakantieland: loslaten is er in verschillende gradaties. Terwijl de een gemakkelijk overstapt naar een nieuwe baan, kost het bij de ander veel meer moeite. Ondanks het feit dat er allerlei nieuwe mensen en uitdagingen op mijn pad kwamen, had ik het verlies van mijn baan na meer dan twee jaar nog niet losgelaten. Ik geloofde het nooit als ik las dat je baan verliezen net zo’n grote impact kan hebben als een scheiding of verhuizing, maar nu begrijp ik het wel. Het ongewild los moeten laten van een leuke baan met inspirerende collega’s kost heel veel tijd. Tijd die ik desondanks goed besteedde: zaaien, oogsten en wieden (altijd in die volgorde…) vulden mijn werkweek opnieuw in.

Op dit moment lees ik het boek De crisis voorbij: handboek voor een zorgeloos leven. Met de nare eigenschap tot overmatig piekeren in mijn achterhoofd, nam ik het boek weken geleden mee uit de bibliotheek. Ik heb er even doorheen moeten bijten, want de kost bleek zwaarder dan verwacht. Het boek leest als een boemeltrein, waarbij ik af en toe uit moest stappen bij het juiste station. De beschreven situaties waren af en toe net iets te herkenbaar – en dus gevoelig – voor mij. Gisteren ben ik aanbeland bij het hoofdstuk over loslaten. Ach, daar is ‘ie weer. Mijn gevoelige punt. Die storm zal af en toe nog wel de kop op steken. En in de tussentijd geniet ik van een bakje verse basilicum in de vensterbank. Want ook van een kleine oogst kun je genieten, zoals van een nieuwe prille vriendschap of een paar uur werk.

7 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Hetty schreef:

    Heel mooi geschreven,,een en al herkening.

    1. Hetty schreef:

      Herkenning ,,mooi woord 😉

      1. susanlambeck schreef:

        Dankjewel Hetty! Het genoemde boek is ook de moeite waard. Veel herkenning én tips!

  2. Heidi schreef:

    Ik prijs mezelf gelukkig dat ik geen ritjes hoef te doen naar de (moes)tuin. Achterdeur open en ik ben er, voor mijn dagelijkse portie buitenlucht. Ach, loslaten…daar zeg je me wat…

  3. Hilde schreef:

    Opnieuw een heel mooi geschreven bericht 🙂

  4. Rob Hoeve schreef:

    hallo moestuinmoeder,
    heb je op je tuin een kas/koudebak? ben nog bezig met de herfstoogst..
    loslaten wie is er goed in? goed geschreven stukje van je.
    sterkte en de groet. Rob Hoeve

    1. susanlambeck schreef:

      Dank je Rob! Ik ga volgend jaar een kas neerzetten en kijk daar nu al naar uit! En misschien laat ik manlief ook nog wel een bescheiden koude bak maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s