Beroep


moestuinmoederTranen met tuiten huilde ik. Het was ergens begin zeventiger jaren: een tijd waarin moeders meestal fulltime huisvrouw waren. De term thuisblijfmoeder of gezinsmanager was nog niet uitgevonden. Mijn vader werkte door heel het land en vertrok dus in alle vroegte met een stropdas om naar een ver kantoor. Dus toen mijn kleuterjuf vroeg om een tekening te maken waarin ik het beroep van mijn vader liet zien, zat ik met een trillende onderlip naar een leeg vel te staren. De meeste vaders in het dorp waren gewoon bakker, boer of fietsenmaker, maar niet die van mij. In die tijd was hij organisatie-adviseur, geloof ik. Want consultant, project manager of account executive was je in die tijd alleen in een écht Engelstalig land. Uiteindelijk werd het een tekening met de ondertitel: mama stoft de trap. Mijn moeder heeft het er 40 jaar later nog steeds over, want ze was naar eigen zeggen alles behalve een poetsmoeder.

Moeder was en is natuurlijk ook geen beroep, hoewel ik bij een snelle blik in de Nationale Beroepengids een heuse pagina erover tegenkom:

Het Moederschap is wellicht een van de weinige beroepen waar geen specifieke vooropleiding voor bestaat. Het is dan ook een uniek beroep, meer ook een roeping die vanuit het hart maar ook vanuit het hoofd wordt aangestuurd. Moeder ben je voor het leven: het is een beroep met absolute baangarantie en toekomstperspectief.

Ik weet niet welke grapjurk of fanatieke thuisblijfmoeder dit profiel het internet op geslingerd heeft, maar het is het laatste dat ik zelf bij een beroep in zou vullen. Hoewel Van Dale bij de betekenis van het woord beroep het heeft over een ambacht of werkkring, gaat het ook om een beroep op iemand doen, iemand te hulp roepen. Vooruit, als je het zo bekijkt is niet alleen moeder een beroep, maar wat denk je van vader, opa, buurvrouw, hartsvriendin of mantelzorger?

Toen aan het begin van dit schooljaar mijn kinderen thuiskwamen met de gebruikelijke overzichten van ons huishouden, was ik dan ook nieuwsgierig welk beroep er bij mijn naam opgeschreven stond. De jongste had een voorgedrukte lijst uit de computer, waarop ik nog vermeld stond als communicatie-adviseur met een wetenschappelijke opleiding. Ik deed net of mijn neus bloedde en liet het lekker voor wat het was. Waarom zou de lagere school moeten weten dat ik in een identiteitscrisis verkeer omdat ik al een tijd geen betaalde baan heb? Als ik er echt niet omheen kan, schrijf ik een van mijn uit de hand gelopen hobby’s op en ben ik schrijfster of kunstenares. Ik stuurde het printje ongewijzigd mee terug naar school.

Zoon nummer twee moest dit jaar zelf voor zijn middelbare school invullen wat het beroep van zijn ouders is. Met grote hanenpoten stond er bij moeder het woord niks neergepend. Nou, dat geeft een goede indruk daar. Ik zag al visioenen opdoemen van een ma Flodder die met rubber laarzen en een badjas op de bank een fles Prosecco soldaat maakt (want niemand drinkt er nu nog sherry, toch?). Blijkbaar vond zoonlief het zelf ook een beetje sneu staan, want na een paar handmatige spaties had hij er Moestuinmoeder aan toegevoegd! Ik stel voor dat de Nationale Beroepengids bij deze uitgebreid wordt.

NB.: Dat wordt nog een lastige invuloefening volgend jaar, want per 1 december a.s. heb ik er nog een beroep bij: ambtelijk secretaris van een cliëntenraad. Hoe leg ik dat aan mijn kinderen uit?

9 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Daantje schreef:

    Dus je hebt een nieuwe baan?? Wat fijn voor je!! Gefeliciteerd 😀 De aanhouder wint dus toch 🙂

    1. susanlambeck schreef:

      Ja, een mooie bijbaan van 10 uur per week, zodat ik ook nog kan Moestuinmoederen 😉

  2. Elisa schreef:

    Gefeliciteerd met je nieuwe baan, tja mijn moeder werkte wel en nu nog altijd. Ze brengt kinderen met zo’n speciaal busje naar school. Het handige was hierdoor dat ze altijd thuis was als wij thuis kwamen.

    1. susanlambeck schreef:

      Dankjewel Elisa! Ik vond het vroeger ook gezellig dat mijn moeder thuis was.

  3. Anoniem schreef:

    uiteindelijk gaat het natuurlijk helemaal niet om het etiketje wat hoort bij je baan, of wat je daar werkelijk doet; het gaat om wie je bent, en wat je betekent voor de mensen om je heen. je gevoel van eigenwaarde moet niet uit je betaalde werk komen.Zelf sta ik al weer jaren ‘gewoon’ in een winkel, omdat je nou eenmaal boven de 50 niet snel meer ergens aan de bak komt, ondanks plenty capaciteiten. voel me er niks minder om; weet wie ik ben en wat ik kan en beteken! ik merk wel dat zoonlief het wel fijn vind als ik ’s winters thuis ben. ik vond het zelf ook fijn dat mijn moeder thuis was. Ach, alles heeft zijn voors en tegens.

    1. susanlambeck schreef:

      Dat is mooi gezegd! Ik denk dat het bij mij nog even tijd nodig heeft, maar ik voel me elke dag meer en meer bevoorrecht als Moestuinmoeder!

  4. Wendy Lambeck schreef:

    anoniem ben ik niet, sorry! ging effe mis!

  5. Hilde schreef:

    Leuk artikel! Gefeliciteerd met de baan 🙂
    En ik ben het helemaal eens met Wendy 🙂 Ik ben dan wel een stuk jonger, maar door de dingen die ik nu al heb meegemaakt weet ik dat het voor mij vooral belangrijk is dat ík me goed voel en als daar een opleiding van een lager niveau of een baan die niet op topniveau bij hoort dan is dat zo, en dan heb ik niks te maken met opmerkingen als “Dat is toch zónde! Je kan makkelijk studeren”, “Met die hersens van jou ga je toch zeker wel universiteit doen?”, etc. Nja, mijn punt is dus eigenlijk dit: “Create a life that feels good on the inside, not one that just looks good on the outside”

    1. Wendy Lambeck schreef:

      zo is dat Hilde! good for you!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s