Aangeboden: multitasker (V)


Zojuist heb ik onder luid geschreeuw van Motörhead de vloer gedweild. De vloer was nodig aan een poetsbeurt toe en Studio Brussel helpt daarbij. Daarvoor had ik al 3 van de 5 rijen aardappels gewied en rond een uur of 8 hing ik al een wasje buiten. Het is maar goed dat vriendin S mij gisteren meenam naar de sauna, want niemand houdt dit tempo vol. Mijn naam is Susan Lambeck, multitasker.

Sinds ik twee weken geleden luid op internet verkondigde dat ik freelance tekstschrijfster ging worden, heb ik moeite om prioriteiten te stellen. Er kwam immers weer een zelfbedachte functie bij in mijn profiel van moeder/huisvrouw/moestuinmoeder/kunstenares. En niemand die mij even hielp om een van de functies te schrappen.

Tja, altijd weer die keuzestress, waar ik al eerder mee worstelde. Het is ook zoveel leuker om te schrijven en te tuinieren, dan die verdomde vloer te dweilen. En van alle functies is die van tekstschrijfster de enige die echt harde valuta op kan leveren in de nabije toekomst. Maar Susan Lambeck huisvrouw kan ik nog niet ontslaan.

“Wie noemt zich tegenwoordig nog huisvrouw?”, vroeg ook Sylvia Witteman zich een paar weken geleden in de Volkskrant Magazine af. Ooit was het inderdaad een dankbare dagbesteding, maar inmiddels hebben we allemaal wel wat beters te doen. Maar iemand moet het doen. En omdat mijn inkomen nog steeds beneden het vriespunt verkeert, wordt mijn ZZP-bestaan ernstig belemmerd door vieze gymkleren, stinkende WC-vloeren en een plakkerige koelkast. Al dat gepoets is ook nog eens behoorlijk pointless, want wie zegt er als hij thuis komt: “Schat, wat heerlijk dat die badkamervoegen weer wit zijn! Mama, wat fijn dat die ene spijkerbroek schoon in de kast hangt.” We weten allemaal dat dat een zeldzaamheid is.

Kon ik de onderste steen maar boven krijgen...
Kon ik de onderste steen maar boven krijgen…

In een ver verleden volgde ik een cursus timemanagement. De omvangrijke klussen waren de grote keien, waar je niet om heen kon. Het heeft geen zin om die vooruit te schuiven, want dan raak je ze nooit kwijt. Je stoot elke keer weer je grote teen aan zo’n kei. Ik heb alleen het gevoel dat ik een hele grote berg kiezels heb, waar geen begin of einde aan zit!

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s