Een onsje meer

on

weegschaal“Mag het een onsje meer zijn?” Toen we vroeger nog boterhamworst bij de slager haalden, werd deze vraag vaak gesteld. Het lijkt nu niet meer van toepassing te zijn, maar niets is minder waar. Veel ondernemers proberen je iets extra’s te laten kopen. En ook ik was wel eens geneigd om daarin mee te gaan.

In de afgelopen week was het weer een paar keer raak. Het begon bij de drogist. De aardige verkoopster rekende de tube crème af en vroeg tussen neus en lippen door of ik ook het leuke gezondheidsmagazine wilde kopen. Nee, dank u. De hippe koffiedame vroeg aan mijn moeder en mij of we ook iets lekkers bij de koffie namen. Want ze zag natuurlijk haar kans schoon: een moeder en dochter samen op stap, die maken er een gezellig dagje uit van! Maar vrekken als wij inmiddels zijn, namen wij een luxe bak koffie zonder iets erbij.

Ook op plaatsen waar je even niet zo alert bent – en je het niet verwacht – wordt je verleid tot een onsje meer. Een paar dagen geleden wilde de tandarts toch graag even een foto maken van mijn zoons gebit. “Hij is wel een beetje aan de late kant met wisselen.” Ik maak me op dit moment nog geen zorgen over zijn tanden en kiezen, dus mijn antwoord was nee. Ons hele gezin is namelijk laat met wisselen. En vanmorgen sloeg ik bij de kapper ook de verzorgende shampoo af. Tot slot liet ik me bijna verleiden tot de aankoop (!) van een kortingspas bij de sportzaak, maar ik wist mezelf in te houden. Want dat onsje meer of minder scheelt op jaarbasis een kilo euro’s!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s